To nie oznacza jednak, że zagraniczny sprzedawca zawsze może po prostu „załatwić cło i VAT”. W wielu krajach potrzebuje rejestracji, przedstawiciela albo możliwości wystąpienia jako importer. DDP jest wygodne dopiero wtedy, gdy proces jest wykonalny, a nie tylko dobrze brzmi w ofercie.
sprzedawcy
+ odprawa importowa
(przyjazd, przed rozładunkiem)
Kto za co odpowiada
- Organizuje i opłaca cały transport do nazwanego miejsca przeznaczenia
- Ponosi ryzyko przez całą trasę, aż do przyjazdu na miejsce, gotowy do rozładunku
- Przeprowadza odprawę eksportową i importową
- Opłaca cło oraz podatki importowe (np. VAT) w kraju kupującego
- Rozładowuje towar w miejscu przeznaczenia
- To praktycznie jedyny fizyczny obowiązek, jaki mu pozostaje
Żeby zrealizować odprawę importową we własnym imieniu, sprzedawca często potrzebuje lokalnego numeru VAT, przedstawiciela podatkowego albo agencji celnej działającej w kraju kupującego. W wielu krajach zagraniczny podmiot w ogóle nie może samodzielnie zarejestrować się do importu - i wtedy DDP na papierze wygląda pięknie, a w praktyce jest niemożliwe do zrealizowania bez lokalnego partnera.
Wielu eksporterów oferuje DDP z zastrzeżeniem, że podatek importowy (VAT) pozostaje po stronie kupującego, a sprzedawca bierze na siebie tylko cło i odprawę. To nieformalna, ale bardzo popularna praktyka rynkowa - warto dopytać, czy oferowane "DDP" to pełna wersja, czy właśnie ten wariant.
Ryzyko i ubezpieczenie
Jak w DAP - tuż przed rozładunkiem
Ryzyko przechodzi na kupującego dokładnie w tym samym momencie co w DAP: gdy towar dotarł na miejsce i jest gotowy do rozładunku. DDP nie wydłuża tego okresu - poszerza za to zakres obowiązków sprzedawcy po drodze, a nie w samym punkcie przejścia ryzyka.
Nieobowiązkowe, ale praktycznie oczywiste
Formalnie Incoterms® i tu nie wymuszają ubezpieczenia. W praktyce trudno wyobrazić sobie sprzedawcę, który bierze na siebie aż tyle odpowiedzialności - łącznie z cłem w obcym kraju - i jednocześnie rezygnuje z polisy na towar w drodze.
Rozkład kosztów
Kolumna kupującego jest tu najkrótsza w całej dotychczasowej serii - została z niej właściwie jedna pozycja.
- Przygotowanie towaru do wysyłki, w tym opakowanie
- Załadunek i cały transport do nazwanego miejsca przeznaczenia
- Odprawa eksportowa i należności celne przy wywozie
- Opłaty terminalowe w porcie nadania i docelowym
- Fracht główny - pełny przewóz do miejsca przeznaczenia
- Odprawa importowa, cło i podatki importowe (np. VAT) w kraju kupującego
- Rozładunek towaru w miejscu przeznaczenia
Dla kogo to się faktycznie opłaca
DDP sprawdza się, gdy kupujący nie ma żadnego doświadczenia importowego i chce, żeby dostawca zajął się dosłownie wszystkim - a sprzedawca zna rynek docelowy na tyle dobrze, że odprawa importowa nie jest dla niego czarną skrzynką.
Bez tej znajomości DDP potrafi się zemścić: błąd w klasyfikacji celnej, brak rejestracji VAT czy nieznajomość lokalnych przepisów mogą zatrzymać towar na granicy na tygodnie - a odpowiedzialność i tak zostaje po stronie sprzedawcy, który się na to zobowiązał.
DDP to jedyna reguła, w której kupujący może zapomnieć, że import w ogóle miał miejsce - dopóki coś nie pójdzie nie tak.
EXW, FCA, CPT, CIP, DAP, DPU i DDP - siedem reguł, które działają niezależnie od środka transportu, mamy już za sobą. W kolejnych czterech odcinkach wchodzimy do drużyny statkowej: FAS, FOB, CFR i CIF, gdzie kluczowym punktem odniesienia przestaje być "miejsce", a zaczyna być burta statku i nabrzeże portu.
Porównaj DDP z pozostałymi regułami.
Zobacz wszystkie 11 reguł na jednej osi. Sprawdź moment przejścia ryzyka, podział kosztów i dopasowanie do transportu kontenerowego.
Przejdź do Centrum Incoterms® →Źródła i dalsza lektura
Treść została uporządkowana na podstawie oficjalnych reguł i objaśnień ICC. Artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje analizy konkretnego kontraktu.